Силните ставови на Европа

Оваа година, позната како година на економска криза во Европа, секако дека носи многу ризици за Европската филмска индустрија.Како и да, Грција, земјата што најмногу беше погодена од кризата, гледа кон најуспешната година на филмскиот фестивалски курс, со што се потврдува поплуистичката теза дека кризите секогаш ја зголемуваат креативноста. Во иста година, осведочив два скандала поврзани со две звучни имиња од светот на кинематографијата, двајца познати режисери: Eмир Кутурица, напуштајќи го жирито на Филмскиот фестивал во Анталија, минатата година во октомври, откако беше обвинет за одбрана на воените злосторста извршени од Србија и Ларс Вон Триер вовлекувајќи се во кавга која сам ја иницираше, за цинички направената забелешка на прес конференцијата на Канскиот филмски фестивал.

Турците, оние кои се големи љубители на одење во кино, моментално се справуваат со идеолошко соперништво во кино салите, додека акцијата “Valley of the Wolves: Palestine” (“Долина на волците: Палестина”) насилно прави пропаганда за турскиот национализам, (Behzat C.), - филм составен од повеќе телевизиски серии, прашува како да се дојде до заеднички јазик со посовремената историја, период во кој земјата има искусено терор на политички убиста извршени од силите на тајната полиција и “Bendeyar”, првиот исламистички акционен филм. На овој начин се соочуваме со силни мислења, на и позади сцената, нешто што е ново на неодамнешните филмски фестивали, но сепак одбележано со високо ниво на историска рефлексија и социјална свест.

Синедејс програмата е обележана не само со креативни, туку и со искуства, во кои режисерите ги извлекуваат своите заклучоци од ситуацијата во Европа.
Додека комедијата наTolga Orneks, “Club of Losesrs”, ја истакнува сексуалната слобода како средство за себе – исполнување, “Shame” oд Steve McQueens зборува за зависноста од секс,. “Lourdes” oд Jessica Haussners, покажува религиозни ритуали на потенцијална алатка за спас, “Black field” oд Vadis Manirakis опишува православен манастир за време на Отоманската империја што служел како заштитничко место во кое се подразбирала комплетна асимилација, и со тоа доаѓал до израз нападот на индивидуалната слобода како окупирачка сила наоколу.

Одредени филмови се потенцирани од Don Quitochism, на нивните два анти-херои, двајца урбани младичи изгубени во” La Mancha” на Jonathan Cenzual, “Soul of Flies”, тројца другари туристички ја обиколуваат својата земја, во словенечкиот “A trip” постои обид да се избега од својата фамилија, тука е и словачкиот филм “The house”, филмови кои ја потенцираат егзистенционалната стагнација на нивните протагонисти, со понекогаш бурлескна атмосфера на саркастичка иронија и неочекувани пресврти. Постои вистинска емоција под аналитичката површина.
Vaclav Kadrinka се сеќава на сликите од неговото детство кога ги опишува обидите на неговата мајка, да ја напушти рееалната слика на социјализмот во нивната земја и “Dad” на Vlado Skafars прикажува суптилна тага на татко,чиј малолетен син е на прагот да се оддели од родителите.

Интензивните лични приказни често се прочистени со една посебна врста на реализам што сочинува капка во безизразен хумор, како во филмовите на германскиот режисер Andreas Dresen чиј начин на раскажување приказна е сè уште видлив во комбинација на реализам, хуманизам и тивка иронија, што станаа бренд за подобри источно – германски филмови за време на Социјализмот ( кои се разбира, често се соочуваат со цензура и забрана).
Ние очекуваме да презентираме програма со чист поглед на нештата, но и суптилна иронија и вистинска емоција, со аналитичен дискурс, реалистична атмосфера, како” Don Quichote”, анти – хероите, екстремните од европската драма наречена “финансиска криза, со непредвидливи резултати, но во потрага по лични можности.

Bernd Buder